Θέματα φιλοσοφικά, επιστημονικά, κοινωνικά, ψυχολογικά, για τον άνθρωπο. Νευροεπιστήμες, εγκέφαλος,συνείδηση και νοημοσύνη. Νίκος Λυγερός.
Όλες οι ανθρώπινες έννοιες είναι προβολές του ανθρώπινου πνεύματος γι'αυτό σε τελική ανάλυση πολλές φορές είναι απατηλές. Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα , την αντιλαμβανόμαστε (όπως νομίζουμε εμείς πως είναι). Ο,τι βλέπουμε είναι μια ερμηνεία της πραγματικότητας, που βασίζεται σε υποκειμενικά, ελαττωματικά ή προκατειλημμένα παραδείγματα. Αυτό έχει επιπτώσεις όχι μόνο στο πώς καταλαβαίνουμε τον κόσμο, αλλά και πώς καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους... Όταν κάποτε ρώτησαν τον Ηράκλειτο πώς γνωρίζει όσα γνωρίζει απάντησε: «ερεύνησα τον εαυτό μου». Όμως δεν αρκεί μόνο η αυτογνωσία, χρειάζεται και η εμπάθεια... O Σωκράτης, μέσω της μεθόδου διαλόγου που είχε αναπτύξει, εκμαίευε (εξ ου και Μαιευτική Μέθοδος) από τον συνομιλητή του την αλήθεια/γνώση που είχε μέσα του αλλά δεν γνώριζε. Ο άνθρωπος δε μπορει να αναζητά αυτό που δε γνωρίζει γιατί τότε δεν ξέρει τί να αναζητήσει αλλά ούτε αυτό που γνωρίζει μπορεί να αναζητά γιατί το ξέρει ήδη. Ο άνθρωπος τίποτε νέο δε μαθαίνει, παρά μόνο παίρνει συνείδηση των όσων ήδη γνωρίζει. Η γνώση (μάθηση) είναι ανάμνηση (ενθύμιση) , υπάρχει λοιπόν η ανάμνηση μέσα μας...

Ν. Λυγερός: Όταν παλεύει ο Πόντος, παλεύει και η Ανθρωπότητα

Νίκος Λυγερός - Όταν παλεύει ο Πόντος, παλεύει και η Ανθρωπότητα
Νίκος Λυγερός: "Όταν παλεύει ο Πόντος, παλεύει και η Ανθρωπότητα". Πλατεία Ελευθερίας Δράμας. Πέμπτη 18 Μαΐου 2017. 

<<Νοµίζω ότι είστε έτοιµοι. Θα αρχίσω απλά για να µην σας ξαφνιάσω µε το τέλος. Ο Πόντος αν είναι αγώνας που βοηθάει την Ανθρωπότητα είναι επειδή είναι δίκαιος. Δεν πρόκειται µόνο για τον Πόντο µε το ποντιακό στοιχείο, πρόκειται για τους Έλληνες του Πόντου και αυτοί οι Έλληνες είναι αυτοί που δείχνουν το παράδειγµα στην Ελλάδα κι όχι µόνο. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουµε είναι ότι κάθε φορά που κάνουµε ένα βήµα µπροστά, προς το θέµα της αναγνώρισης, κάθε φορά είναι ένα βήµα και για την ίδια την Ανθρωπότητα. Πολλοί από εσάς µιλάτε για τον Πόντο σαν να ήταν µια χαµένη πατρίδα, ακόµα και τώρα. Έχει ενδιαφέρον, γιατί δεν ακούτε τους Πόντιους. Οι Πόντιοι τραγουδούν για µένα µόνο ένα τραγούδι, κανένα άλλο, και αφορά την Κωνσταντινούπολη. Και γι’ αυτό ο αετός του Πόντου κοιτάζει την Κωνσταντινούπολη. Άρα όταν νοµίζετε ότι ο Πόντος είναι µόνο και µόνο το σύνθηµα ή ένα µοιρολόι, είναι ότι ξεχάσατε τον στόχο. Ο στόχος είναι ότι τα κατεχόµενα πρέπει να απελευθερώνονται όσο και να είναι η διάρκεια αυτής της απελευθέρωσης. Ο Πόντος είναι κατεχόµενο, η Θράκη είναι κατεχόµενο µε την Κωνσταντινούπολη. Μπορεί να σας ξαφνιάζει, ειδικά αν είστε ραγιάδες, αλλά να θυµάστε ότι οι Ισπανοί έκαναν 600 χρόνια ν’ απελευθερωθούν κι έχουν περάσει µόνο 2 αιώνες από τότε που έχουµε κάνει την επανάσταση.



Πολλοί από εµάς, λοιπόν, βλέπουν τον Πόντο µ’ έναν λανθασµένο τρόπο. Δεν συνειδητοποιούν ότι είναι ένας χώρος στον οποίο θα επιστρέψουµε, δεν συνειδητοποιούν ότι αυτό που γίνεται και που βλέπουν καθηµερινά και ακούν για τους Κούρδους, για τους Αρµένιους, για το Κουρδιστάν, για τη Συνθήκη Σεβρών, δεν καταλαβαίνουν ότι αφορά τον δικό τους αγώνα. Αυτοί όµως που το καταλαβαίνουν, τον συνεχίζουν ακόµα και µόνοι τους, γιατί δείχνουν το παράδειγµα. Πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήσουµε ότι αυτό που µας λέει ο Πόντος είναι ότι ο µεγαλύτερος πόνος δεν είναι να χάνεις τον Πόντο, είναι να µην σκέφτεσαι την Κωνσταντινούπολη. Ο Έλληνας του Πόντου είχε µόνο ένα σηµείο αναφοράς και το ίδιο είχε και ο Κολοκοτρώνης, την Κωνσταντινούπολη. Αν το ξεχνάµε αυτό έχουµε την εντύπωση ότι απλώς είµαστε σ’ ένα κοιµητήριο κι επειδή πέρασαν οι 40 µέρες πρέπει να ξανάρθουµε. Δηλαδή πάλι καλά που υπάρχει η παράδοση, γιατί αλλιώς δεν θα πηγαίναµε. Η επέτειος δεν είναι φτιαγµένη µόνο και µόνο για να θυµόµαστε, είναι για να προετοιµαζόµαστε για το µέλλον. Πόσοι από εσάς θα πήγαιναν στον Πόντο αν ήταν ελεύθερος; Αυτό είναι το ερώτηµα, το αληθινό ερώτηµα. Γιατί µόνο αυτοί που θα επέστρεφαν είναι πραγµατικά επικίνδυνοι για τον γενοκτόνο. Πολλοί από εµάς σε όλη την Ελλάδα έχουν την εντύπωση ότι η Τουρκία είναι πανίσχυρη και δεν µπορεί να αλλάξει τίποτα. Η Τουρκία έχει αποδείξει µε το θέµα της γενοκτονίας ότι είναι ανίκανη. Ακόµα και µια γενοκτονία δεν κατάφερε να την ολοκληρώσει. Όλοι εσείς που ζείτε είστε η απόδειξη της ήττας της, είστε η απόδειξη ότι δεν µπορεί να οργανώσει ούτε αυτό το έγκληµα. Αυτό που πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήσουµε, κι ας ξαφνιάζει µερικούς και µερικές, είναι ότι εµείς είµαστε εδώ ακόµα και µετά. Δεν µπορείτε να φανταστείτε πόσο ενοχλητικό είναι για τον γενοκτόνο να υπάρχει ακόµα το θύµα. Κι ενώ θεωρούσε ότι κανένας πια δεν θα ασχολιόταν µε αυτό, ποτέ δεν ήµασταν τόσοι πολλοί να ασχολιόµαστε µε την αναγνώριση της γενοκτονίας του Πόντου. 

Κάθε χώρα που µας αναγνωρίζει, κάθε πολιτεία που µας αναγνωρίζει είναι και πάλι µια ήττα µιας στρατηγικής που µερικοί από εσάς θεωρούν ότι ήταν αήττητη. Δεν είναι κάτι το σηµαντικό να είσαι της βαρβαρότητας, αυτό που είναι σηµαντικό είναι να είσαι της Ανθρωπότητας. Είναι σίγουρα πιο δύσκολο, είναι σίγουρα πιο επίπονο, αλλά είναι το µόνο που αξίζει. Αν το σκεφτούµε ορθολογικά τότε θα δούµε ότι αν οι Έλληνες έφτιαξαν την στρατηγική, την έφτιαξαν για να πολεµούν ανθρώπους που είναι πιο ισχυροί από αυτούς. Ο Ελληνισµός έχει δώσει το παράδειγµα στην Ανθρωπότητα, ότι δεν είναι πάντα ο ισχυρός που νικάει, είναι αυτός που επιµένει, είναι αυτός που δεν ξεχνά, είναι αυτός που επιστρέφει µετά την µάχη. Εδώ η µάχη δεν έχει σχέση µε τον πόλεµο, έχει σχέση µε τα ανθρώπινα δικαιώµατα, έχει σχέση µε τα Δικαιώµατα της Ανθρωπότητας. Όσοι δεν τα γνωρίζουν ας τα µάθουν, όσοι δεν τα έχουν ακούσει, σήµερα τα άκουσαν. Το θέµα είναι τι θα κάνουµε µε αυτά. Η Ανθρωπότητα έχει το δικαίωµα να προστατεύει τον εαυτό της, η Ανθρωπότητα έχει το δικαίωµα να ζει εκεί που ζούσε και κανένας δεν µπορεί να το διώξει όσο βάρβαρος κι αν είναι. Άρα ο αγώνας για τον Πόντο είναι ένας αγώνας για την Ανθρωπότητα. Αυτό πρέπει να έχετε στο µυαλό σας κι όχι απλώς να κοιτάζετε ποιος είναι από εκεί και ποιος δεν είναι. Είµαστε όλοι Έλληνες εδώ. Οι Έλληνες στην Ανθρωπότητα φηµίζονται για ένα πράγµα, βοηθούν τους άλλους. Εδώ έχουµε µερικούς που δεν µπορούν να τα βρουν µεταξύ τους. Για να καταλάβετε πόσο κόπανοι είναι και προσπαθούµε µετά να δώσουµε το παράδειγµα, ποιο παράδειγµα; Αφού το δίνουµε ήδη. 

Είµαστε ήδη η αιχµή του δόρατος σ’ αυτόν τον αγώνα. Όταν κάνετε µνηµεία να τα βάζετε εκεί που πρέπει, εκεί που ενοχλούν τον θύτη, αλλιώς δεν έχει νόηµα, δεν είναι ανάγκη να τα κάνετε. Δεν είναι ανάγκη να βάζετε µνηµεία όπου θέλετε, επειδή απλώς βρήκατε µια θέση. Να διεκδικείται µια θέση. Ένα µνηµείο εδώ στη Δράµα, αν έχει µια θέση, το έχει εδώ, σ’ αυτήν εδώ την κεντρική πλατεία. Αλλά όχι µόνο ένα µνηµείο για κάποιους, ένα µνηµείο για τους Έλληνες του Πόντου, για τους Θρακιώτες, για τους νέους για όλους τους Έλληνες που έχουν υποστεί κι αυτό να φανεί. Κάθε φορά που να υπάρχει µια επέτειος να το βλέπουµε, να ενοχλεί µε την παρουσία του. Κι αν έχετε δικούς µας που είναι εναντίον να το χαίρεστε, αν µερικοί δικοί µας σας πάνε στα δικαστήρια να το χαίρεστε, αν µας πάει στα δικαστήρια η Τουρκία να το χαίρεστε, γιατί στο τέλος θα είναι εδώ. Αυτό που έχει σηµασία είναι ότι αν βρείτε αντίσταση, τότε µεγαλώνει ο αγώνας. Αν οι Πόντιοι καθυστέρησαν σε σχέση µε τους Αρµένιους είναι επειδή εδώ στην Ελλάδα βρήκαν µια πατρίδα. Οι Αρµένιοι δεν είχαν, άρα το µόνο που τους είχε µείνει είναι το θέµα της αναγνώρισης. Εµείς πρέπει να περάσουµε στα επόµενα στάδια. Η αναγνώριση έχει αρχίσει και το βλέπετε και σε διεθνές επίπεδο. Η ποινικοποίηση της άρνησης δεν πρέπει να είναι κάτι το θεωρητικό, δεν το πίστευαν οι δικοί µας ότι η Ελλάδα θα έπαιρνε αυτή την απόφαση κι όµως πάρθηκε, έγινε. 

Πρέπει λοιπόν να συνεχίσουµε µε την συγγραφή των βιβλίων, µε την αποκατάσταση περιουσιών, και το πιο σηµαντικό απ’ όλα µε την επιστροφή στα εδάφη. Το θέµα είναι ποιος το πιστεύει και ποιος είναι έτοιµος να το κάνει, γιατί έχουµε πολλούς που λένε ότι είναι αγωνιστές, έχουµε ακόµα περισσότερους που λένε ότι είναι µαχητές, αλλά όταν τους ρωτάτε σε ποια µάχη είναι µαχητές δεν ξέρουν το όνοµα. Απλώς λένε. Τα λάβαρα που βλέπετε εδώ, θα ήταν καλό να σκεφτείτε αν µπορούν να σηκωθούν. Για να σας δω. Έχουµε συνηθίσει τα λάβαρα µας να τα βάζουµε κάτω. Τα λάβαρα δεν πατάνε ποτέ το έδαφος. Έχετε δει κάποιον που να κρατάει ελληνική σηµαία και να την βάζει κάτω; Έχουµε ανθρώπους που έχουν θυσιαστεί και πρέπει να τους θυµόµαστε, αλλά πρέπει να έχουµε και το παράδειγµα. Τι είναι µια κίνηση να σηκώσετε τα λάβαρα; Είναι όµως σηµαντική, γιατί δεν το έχετε σκεφτεί ποτέ. Είναι δυνατόν να κάνουµε τέτοιες εκδηλώσεις µε λάβαρα που είναι κάτω; Είναι δυνατόν ο παπάς να κάθεται; Μπορεί όµως να σηκωθεί µε τα λάβαρα. Και τι εννοώ µε αυτό; Εννοώ ότι είναι το παράδειγµα. Αυτό εδώ είναι το βυζαντινό πνεύµα. Το Βυζάντιο ήταν έντεκα αιώνες και το έχουµε εδώ µπροστά µας κι αναρωτιόµαστε που έχει πάει. 

Στην πραγµατικότητα είναι το παράδειγµα. Η εκκλησία, ο σταυρός, τα λάβαρα δεν είναι µόνο σύµβολα, είναι η ζωή µας. Απλώς, ποιος το ξέρει; Έχουµε διάφορους ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα για ποιον λόγο κουβαλάµε ένα σταυρό, δεν έχουν ιδέα γιατί ο αετός κοιτάζει την Κωνσταντινούπολη, για έναν πολύ απλό λόγο, δεν το µαθαίνουν πια, τους έχουν αλλάξει τα βιβλία, τους έχουν αλλάξει τα προγράµµατα. Αλλά ρωτάω, τόσα χρόνια που ήµασταν υπό κατοχή, υπό τουρκοκρατία, ποιος τα µάθαινε αυτά; Η εκκλησία τα µάθαινε, κανένας άλλος. Το θέµα, λοιπόν, είναι εµείς τι κάνουµε. Γιατί επιτρέπουµε στους άλλους να µας γονατίζουν, γιατί επιτρέπουµε σε άλλους να µας λένε ότι δεν είναι γενοκτονία; Είναι γενοκτονία. Όλοι το ξέρουν και το βλέπετε. Το θέµα ποιο είναι; Το θέµα είναι πώς το συνεχίζουµε. Πώς προχωράµε κι όχι απλώς να κλαίµε. Οι γυναίκες που κλαίνε δεν κλαίνε επειδή είναι γυναίκες, είναι επειδή είναι το πρέπον, πρέπει να κλάψουν αλλά αυτό δεν φτάνει µετά. Πρέπει να συνεχίσουµε. Οι Κούρδοι απελευθερώνονται και το βλέπετε, οι Αρµένιοι το παλεύουν ήδη. 

Το θέµα είναι εµείς οι Έλληνες τι θα κάνουµε. Μιλάµε για το 1453 κι ακούτε και το τραγούδι και είναι µερικοί από εµάς που νοµίζουν ότι η Ελλάδα είναι αυτό. Όµως, αν είχαν κάνει το ίδιο οι Πελοπόννησιοι θα είχαµε µόνο την Πελοπόννησο που θα ήταν απελευθερωµένη, θα ήµασταν ακόµα υπό κατοχή, επειδή δεν θα είχαν σκεφτεί, έχετε σκεφτεί την Θράκη. Έχουµε τόσο πολύ συνηθίσει να βλέπουµε την Θράκη ως άλλη χώρα που αναγκαζόµαστε να του βάλουµε και γεωγραφικό προσδιορισµό. Η Θράκη είναι απλά τα πράγµατα. Η Θράκη είναι ελεύθερη και κατεχόµενη. Η κατεχόµενη πρέπει να είναι ελεύθερη κι αυτό σηµαίνει ότι αυτός ο αετός που βλέπετε στα λάβαρα σας δείχνει τι να κάνετε. Το κάνουµε αυτό, το συνεχίζουµε. Να ξέρετε ότι οι Κούρδοι αποκτούν ταυτότητες, οι Αρµένιοι αποκτούν ταυτότητες, οι Έλληνες του Πόντου µπορούν να έχουν ταυτότητες και να το διεκδικήσουν εκεί, διότι είχαµε ανθρώπους σαν τον Lemkin που µας βοήθησε για την έννοια της γενοκτονίας. Είχαµε ανθρώπους σαν τον Wilson που µας έδειξαν που είναι αυτά που έχουµε δικαίωµα να έχουµε. Και ρωτάω, ακόµα δεν αξιωθήκαµε να τους ονοµάσουµε Δίκαιους; Τον Lemkin, τον Wilson, πώς είναι δυνατόν οι Έλληνες του Πόντου να µην σκέφτονται ότι υπάρχουν άλλοι που βοηθάνε τον ίδιο αγώνα; Υπάρχουν άλλοι λαοί που έχουν θεσπίσει τον θεσµό των Δίκαιων και εµείς αναρωτιόµαστε ακόµα που είναι, ενώ µιλάµε για τον Morgenthau. Άρα δεν είναι µόνο εµείς, είναι και οι άλλοι. Οι άλλοι που πιστεύουν στα ίδια δικαιώµατα, που πιστεύουν στα Δικαιώµατα της Ανθρωπότητας. 

Αυτό που έκανε ο Wilson είναι πολύ απλό, ακόµα και µετά την γενοκτονία όταν χάραξε τα σύνορα µε την Τουρκία, τα χάραξε τηρώντας τον πολιτισµό και είπε ακόµα κι αν δεν είναι κανένας εδώ, εδώ ήταν άλλος πολιτισµός, δεν έχετε δικαίωµα να τον καταπατάτε. Και το ερώτηµα είναι το εξής για µας, εµείς το ξέρουµε ότι ήµασταν εκεί, το θέµα είναι πόσοι από εσάς ξέρουν ότι θα ξαναείµαστε εκεί. Αυτό λέει αυτή η µέρα, δεν θα ξεχάσουµε, γιατί θα επιστρέψουµε κι εγώ σας προετοιµάζω απλώς για την επιστροφή. Άρα αν πιστεύετε και είστε πραγµατικά πιστοί, να το δείξετε µε τον αγώνα σας. Δεν ερχόµαστε σε µια πλατεία µόνο και µόνο για να βρεθούµε. Ερχόµαστε για να µην ξεχάσουµε το µέλλον, όχι µόνο το παρελθόν. Και το µέλλον είναι ότι τα Δικαιώµατα της Ανθρωπότητας πρέπει να το παλέψουµε και µέσω του Πόντου. Έχουµε δικαίωµα να είµαστε εκεί, έχουµε δικαίωµα γιατί ήµασταν εκεί και έχουµε δικαίωµα να το ζητήσουµε, γιατί είναι δικαίωµα της Ανθρωπότητας. Αυτό ήθελα να σας πω, ευχαριστώ πολύ σε όλους. Καλή συνέχεια.>>