Θέματα φιλοσοφικά, επιστημονικά, κοινωνικά, ψυχολογικά, για τον άνθρωπο. Νευροεπιστήμες, εγκέφαλος,συνείδηση και νοημοσύνη. Νίκος Λυγερός.
Όλες οι ανθρώπινες έννοιες είναι προβολές του ανθρώπινου πνεύματος γι'αυτό σε τελική ανάλυση πολλές φορές είναι απατηλές. Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα , την αντιλαμβανόμαστε (όπως νομίζουμε εμείς πως είναι). Ο,τι βλέπουμε είναι μια ερμηνεία της πραγματικότητας, που βασίζεται σε υποκειμενικά, ελαττωματικά ή προκατειλημμένα παραδείγματα. Αυτό έχει επιπτώσεις όχι μόνο στο πώς καταλαβαίνουμε τον κόσμο, αλλά και πώς καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους... Όταν κάποτε ρώτησαν τον Ηράκλειτο πώς γνωρίζει όσα γνωρίζει απάντησε: «ερεύνησα τον εαυτό μου». Όμως δεν αρκεί μόνο η αυτογνωσία, χρειάζεται και η εμπάθεια... O Σωκράτης, μέσω της μεθόδου διαλόγου που είχε αναπτύξει, εκμαίευε (εξ ου και Μαιευτική Μέθοδος) από τον συνομιλητή του την αλήθεια/γνώση που είχε μέσα του αλλά δεν γνώριζε. Ο άνθρωπος δε μπορει να αναζητά αυτό που δε γνωρίζει γιατί τότε δεν ξέρει τί να αναζητήσει αλλά ούτε αυτό που γνωρίζει μπορεί να αναζητά γιατί το ξέρει ήδη. Ο άνθρωπος τίποτε νέο δε μαθαίνει, παρά μόνο παίρνει συνείδηση των όσων ήδη γνωρίζει. Η γνώση (μάθηση) είναι ανάμνηση (ενθύμιση) , υπάρχει λοιπόν η ανάμνηση μέσα μας...

Ν. Λυγερός - Το άρθρο 14 της Συνθήκης Παρισίων του 1947

Το άρθρο 14 της Συνθήκης Παρισίων του 1947.
Φέτος γιορτάζουμε την επέτειο των 70 ετών της Συνθήκης Παρισίων του 1947. Μ’ αυτήν την Συνθήκη η Ελλάδα έχει αποκτήσει τα σημερινά της σύνορα και τα έχει κρατήσει ως έχει ό,τι και να λέγεται. Το θέμα είναι ποιος το θυμάται ότι στις 10 Φεβρουαρίου του 1947 η Ελλάδα δικαιώθηκε και τα Δωδεκάνησα επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Έτσι, μπορεί η οθωμανική Αυτοκρατορία να τα άρπαξε το 1522 από τους Ιωαννίτες Ιππότες που αντιστάθηκαν έως το τέλος και η κατοχή των Τούρκων να διήρκησε έως το 1912, τίποτα δεν άλλαξε, διότι η δημοκρατική Ιταλία, που άφησε πίσω την φασιστική, ήξερε ποιανού ήταν η πατρίδα και το ίδιο ισχύει για τις Μεγάλες Δυνάμεις, που είδαν ποιος παρέμεινε μαζί τους και μάλιστα θυσιάστηκε για ν’ αντέξουν όλοι μαζί τα χτυπήματα του Άξονα. Έτσι η Συνθήκη Παρισίων έρχεται να επισφραγίσει έναν κοινό αγώνα που οδήγησε στη νίκη και όλη την Ευρώπη στην απελευθέρωση από τη βαρβαρότητα. Είναι ένα μάθημα της έξυπνης ιστορίας που δεν ξεχνά τις αδικίες και δικαιώνει τους μαχητές όσα χρόνια κι αν πέρασαν. Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει ακόμα και οι ραγιάδες να θυμούνται ότι οι κατακτητές πάντα φεύγουν, ακόμα και αν η κατοχή διαρκεί αιώνες, αρκεί ο λαός να πιστεύει στην ελευθερία του. Στην Κρήτη η κατοχή κράτησε από το 1669 έως το 1913 κι όμως κανένας δεν είπε τίποτα όταν έφυγαν οι Τούρκοι, διότι όλοι ήξεραν ότι απλά δεν είναι η πατρίδα τους. Το ίδιο έγινε και στα Δωδεκάνησα και η Συνθήκη Παρισίων είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Είναι, επίσης, παράδειγμα ότι η Συνθήκη της Λωζάννης αλλάζει, αφού το άρθρο 14 της Συνθήκης Παρισίων έρχεται να καλύψει και να αντικαταστήσει, επί της ουσίας, το Άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης...