Θέματα φιλοσοφικά, επιστημονικά, κοινωνικά, ψυχολογικά, για τον άνθρωπο. Νευροεπιστήμες, εγκέφαλος,συνείδηση και νοημοσύνη. Νίκος Λυγερός.
Όλες οι ανθρώπινες έννοιες είναι προβολές του ανθρώπινου πνεύματος γι'αυτό σε τελική ανάλυση πολλές φορές είναι απατηλές. Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα , την αντιλαμβανόμαστε (όπως νομίζουμε εμείς πως είναι). Ο,τι βλέπουμε είναι μια ερμηνεία της πραγματικότητας, που βασίζεται σε υποκειμενικά, ελαττωματικά ή προκατειλημμένα παραδείγματα. Αυτό έχει επιπτώσεις όχι μόνο στο πώς καταλαβαίνουμε τον κόσμο, αλλά και πώς καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους... Όταν κάποτε ρώτησαν τον Ηράκλειτο πώς γνωρίζει όσα γνωρίζει απάντησε: «ερεύνησα τον εαυτό μου». Όμως δεν αρκεί μόνο η αυτογνωσία, χρειάζεται και η εμπάθεια... O Σωκράτης, μέσω της μεθόδου διαλόγου που είχε αναπτύξει, εκμαίευε (εξ ου και Μαιευτική Μέθοδος) από τον συνομιλητή του την αλήθεια/γνώση που είχε μέσα του αλλά δεν γνώριζε. Ο άνθρωπος δε μπορει να αναζητά αυτό που δε γνωρίζει γιατί τότε δεν ξέρει τί να αναζητήσει αλλά ούτε αυτό που γνωρίζει μπορεί να αναζητά γιατί το ξέρει ήδη. Ο άνθρωπος τίποτε νέο δε μαθαίνει, παρά μόνο παίρνει συνείδηση των όσων ήδη γνωρίζει. Η γνώση (μάθηση) είναι ανάμνηση (ενθύμιση) , υπάρχει λοιπόν η ανάμνηση μέσα μας...

Δεν είμαστε ποτέ οι ίδιοι μετά από την ανάγνωση ενός βιβλίου - Οι μικρότητες της κοινωνίας

Νίκος Λυγερός : Δεν είμαστε ποτέ οι ίδιοι μετά από την ανάγνωση ενός βιβλίου - Οι μικρότητες της κοινωνίας.
Η Ανθρωπότητα διαβάζει όλο και περισσότερο και γράφει όλο και περισσότερο. Οι κοινωνίες διαβάζουν και γράφουν τα ίδια με τον ίδιο τρόπο, αλλά μόνο και μόνο για το παρόν και για την καθημερινότητα. Άρα, μερικές φορές, γεμίζουμε με γραπτά που δεν έχουν κανένα νόημα, αλλά δεν πειράζει, γιατί η Ανθρωπότητα τα φιλτράρει και στο τέλος απλώς μένουν. Στο επίπεδο της ημέρας όλοι δίνουν σημασία στην εφημερίδα. Η εφημερίδα έχει αξία μιας μέρας. Άρα, αν το σημείο αναφοράς για τη σκέψη είναι μόνον η ημέρα, το βιβλίο είναι πάντα άχρηστο. Αν το σημείο αναφοράς είναι ο χρόνος, τότε η εφημερίδα είναι πάντα άχρηστη. Αν το σκεφτούμε, ακόμα και το περιοδικό που είχε διαλέξει ο Достое́вский, το περιοδικό του οποίου διάλεξε και επέλεξε τον τίτλο, για να γράφει τα πρώτα του έργα και να μπαίνουν μέσα σιγά σιγά σαν επεισόδια, ήταν «Ο Χρόνος». Τόσο απλά! Δεν μπορούσε να το κάνει πιο απλό και δεν μπορούσε να κάνει κάτι που είναι αμφίσημο. Το ξέρουμε ακριβώς, δεν έγραψε ούτε «ο καιρός», ούτε «η ημέρα», ούτε «ημερησία». Αυτό που έχει σημασία είναι το ίδιο και με τις εκπομπές, όταν καταφέρνουμε και κάνουμε κάτι το διαχρονικό, μένει. Όταν μένει, σημαίνει ότι υπάρχει ένα πριν και ένα μετά. Αυτό γίνεται με το βιβλίο. Δεν είμαστε ποτέ οι ίδιοι μετά από την ανάγνωση ενός βιβλίου, ενώ είμαστε ακριβώς ο ίδιοι μετά από την ανάγνωση μιας εφημερίδας.

Νίκος Λυγερός
http://lygeros.org/articles?n=15959&l=gr


Ν. Λυγερός - Οι μικρότητες της κοινωνίας

Πώς να ζήσει μια κοινωνία
δίχως μικρότητες;
Όταν δεν έχεις τίποτα άλλο
από το κενό και τη λήθη
πώς να περνά ο χρόνος;
Ευτυχώς υπάρχουν
οι μικρότητες
για να δικαιολογήσεις
την ύπαρξή σου.

http://www.lygeros.org/articles?n=5570&l=gr


Ionesco: «Όταν βρίσκομαι στην πλειοψηφία, ανησυχώ.»