Ο Κολοσσός της Ρόδου | Χρωματικές χορδές - Νουβέλα

Ο Κολοσσός της Ρόδου δεν είναι μόνο ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, ούτε μόνο ένα άγαλμα που απεικόνιζε τον Ήλιο. Ο Κολοσσός της Ρόδου δεν είναι μόνο το έργο του Χάρη του Λίνδιου, μαθητή του Λύσιππου, ούτε μόνο το σύμβολο του προστάτη της στην πολιορκία. Ο Κολοσσός της Ρόδου δεν αντανακλά μόνο το φως του ήλιου με την μπρούντζινη επιδερμίδα του, ούτε αντιπροσωπεύει μια απλή ανθρώπινη μορφή. Ο Κολοσσός της Ρόδου έχει όλες αυτές τις ιδιότητες, αλλά ταυτόχρονα είναι ένα αναγνωρισμένο σύμβολο, διαχρονικό, από όλη την Ανθρωπότητα. Είναι ένα άγαλμα ελευθερίας πριν καν γεννηθεί αυτή η ιδέα στο μυαλό του Γάλλου γλύπτη Bartholdi. Είναι ένα σύμβολο που δείχνει ότι η ελευθερία προέρχεται από την αντίσταση και αυτή από τη γνώση, γιατί οι Ρόδιοι κράτησαν τη θέση τους δίχως να υποκύψουν στην πολιορκία μέσω των τειχών της πόλης. Αυτό το σύμβολο δεν είναι μόνο σύμβολο ειρήνης αλλά και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Επισημαίνει την αξία της γνώσης, της αντίστασης, της ελευθερίας. Με άλλα λόγια αντιπροσωπεύει μια μορφή Homo Universalis που αποτελεί Humanitatis Opus, δηλαδή έργο της Ανθρωπότητας που με την καινοτομία και την αισθητική του κατάφερε να αποκαλεστεί θαύμα αφού κανείς άλλος δεν είχε καταφέρει αυτό το επίτευγμα που υλοποιεί αυτήν την υπέρβαση. Αυτό είναι για μας, ο Κολοσσός της Ρόδου, ένα δώρο του Ελληνισμού στην Ανθρωπότητα.

Νίκος Λυγερός
www.lygeros.org

N. Λυγερός: Χρωματικές χορδές - Νουβέλα

Χρωματικές χορδές

Η υπόθεση ήταν παράξενη.

Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο.

Αν υπήρχε κάτι για το οποίο κάποιος μπορούσε να ήταν σίγουρος εκτός από την αβεβαιότητα.

Σκέφτηκε βέβαια τη θεωρία της κομψότητας.

Τουλάχιστον για να περιγράψει τα γεγονότα.

Αλλά αυτά ήταν τόσο πολύπλοκα που αποφάσισε ότι δεν είχε νόημα αυτή η προσπάθεια.

Το έργο θα έπρεπε να ήταν κολοσσιαίο.

Ήταν απαραίτητο, και λόγω συνέχειας και λόγω ανάγκης.

Δίχως να ξεχάσουν τη χαρά.

Η ανάγνωση του πύργου της Βαβέλ δεν επαρκούσε.

Χρειαζόταν κάποια άλλη καινοτομία.

Δεν αρκούσε να σκάψουν τον ουρανό.

Ακόμα και αν αυτός ήταν τα θεμέλια.

Με την κατανόηση τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Υπήρχε και η επινόηση

Αλλά πάλι είχε μείνει μόνο αυτός.

Γιατί αγαπούσε την Ανθρωπότητα άραγε.

Ποιος μπορούσε να το πει.

Μόνο αν ξαναγεννιόταν ο εγκέφαλος.

Κι αν τα νοητικά σχήματα είχαν παραμείνει τα ίδια από τότε.

Από τότε.

Αυτή η σκέψη προκάλεσε μετασκέψη.

Και αυτή έγινε συνειδητή.

Έπρεπε να ξεφύγουν από το καθιερωμένο.

Αλλά πόσο όμως για να βρουν τη λύση.

Η επίλυση είχε αρχίσει εδώ και αιώνες.

Μα ποιος μπορούσε να το πιστέψει.

Δεν ήταν θέμα πίστης.

Η γνώση ήταν αυτή που έλειπε.

Δεν τον ξάφνιασε αφού ήξερε ότι ήξερε.

Η αναβίωση δεν ήταν ανακύκλωση.

Έβλεπε ήδη τα ίχνη της πολυκυκλικότητας.

Ήθελαν δεν ήθελαν, θα γινόταν.

Όχι γιατί γνώρισαν τις βάσεις, αλλά γιατί ήξεραν τα θεμέλια.

Θυμήθηκε το πλέξιμο.

Είχε επιλέξει το υλικό του.

Ήταν οι χρωματικές χορδές.