Θέματα φιλοσοφικά, επιστημονικά, κοινωνικά, ψυχολογικά, για τον άνθρωπο. Νευροεπιστήμες, εγκέφαλος,συνείδηση και νοημοσύνη. Νίκος Λυγερός.
Όλες οι ανθρώπινες έννοιες είναι προβολές του ανθρώπινου πνεύματος γι'αυτό σε τελική ανάλυση πολλές φορές είναι απατηλές. Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα , την αντιλαμβανόμαστε (όπως νομίζουμε εμείς πως είναι). Ο,τι βλέπουμε είναι μια ερμηνεία της πραγματικότητας, που βασίζεται σε υποκειμενικά, ελαττωματικά ή προκατειλημμένα παραδείγματα. Αυτό έχει επιπτώσεις όχι μόνο στο πώς καταλαβαίνουμε τον κόσμο, αλλά και πώς καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους... Όταν κάποτε ρώτησαν τον Ηράκλειτο πώς γνωρίζει όσα γνωρίζει απάντησε: «ερεύνησα τον εαυτό μου». Όμως δεν αρκεί μόνο η αυτογνωσία, χρειάζεται και η εμπάθεια... O Σωκράτης, μέσω της μεθόδου διαλόγου που είχε αναπτύξει, εκμαίευε (εξ ου και Μαιευτική Μέθοδος) από τον συνομιλητή του την αλήθεια/γνώση που είχε μέσα του αλλά δεν γνώριζε. Ο άνθρωπος δε μπορει να αναζητά αυτό που δε γνωρίζει γιατί τότε δεν ξέρει τί να αναζητήσει αλλά ούτε αυτό που γνωρίζει μπορεί να αναζητά γιατί το ξέρει ήδη. Ο άνθρωπος τίποτε νέο δε μαθαίνει, παρά μόνο παίρνει συνείδηση των όσων ήδη γνωρίζει. Η γνώση (μάθηση) είναι ανάμνηση (ενθύμιση) , υπάρχει λοιπόν η ανάμνηση μέσα μας...

Άνθρωπος - άτομο | Μακρόκοσμος - μικρόκοσμος και ευτυχία

Νίκος Λυγερός: Άνθρωπος - άτομο | Μακρόκοσμος - μικρόκοσμος και ευτυχία.
Να είναι η κοινωνία πιο ανθρώπινη και όχι η ανθρωπιά κοινωνική.
Τόσο απλά.

Άλλο να είσαι ευγενικός κι άλλο ευγενής. Αυτή η διαφορά κάνει τη διαφορά.

Είναι μερικοί που χαίρονται να βοηθούν, είναι μερικοί για τους οποίους είναι αγγαρεία να βοηθούν. Αυτός που χαίρεται, χαίρεται από τη χαρά του άλλου. Όταν παράγεις ένα έργο το οποίο χαροποιεί τον άλλον, τότε σε ενισχύει και σε κάνει πιο ισχυρό. Γιατί αυτό που δεν λέμε στον εθελοντισμό είναι ότι πολύ συχνά βλέπουμε ανθρώπους στο πλαίσιο του εθελοντισμού που έχουν μια πολύ καλή ψυχολογία, ενώ φαίνεται να ασχολούνται με πράγματα πάρα πολύ δύσκολα - ενώ άλλοι έχουν τα προβλήματα της πολυτέλειας, επειδή δεν ασχολούνται με τίποτα τα δύσκολο.

Ευτυχισμένος ποιος από τους δυο είναι;
Ο δεύτερος.

Ο πρώτος δεν ασχολείται με την ευτυχία ούτε με τη δυστυχία, ασχολείται με την ανάγκη, ασχολείται με το να βοηθήσει τον άλλον.

Ο δεύτερος ασχολείται με τον εαυτό του. Άρα είναι κάποτε ευτυχισμένος, κάποτε δυστυχισμένος -ανάλογα κατά πόσο ο μακρόκοσμός ασχολείται με τον μικρόκοσμό του. Αυτός ο μικρόκοσμος δεν είναι ο κόσμος.

Έτσι, στο επίπεδο το ανθρώπινο, άνθρωπος είναι αυτός που έχει μικρόκοσμο τον μακρόκοσμο. Ενώ το κοινωνικό άτομο είναι το ακριβώς αντίθετο, αυτός που έχει τον μακρόκοσμο για μικρόκοσμο.